Scenariusz początku: sygnał i prehistoria

Stan: kanoniczne otwarcie v5 dla TRACEKEEPERS: BEFORE CITIES. Historia: Sygnał Ziemi. Silnik: Unreal Engine 5.8; sceny filmowe w Sequencerze. Docelowe tempo: interaktywny wybór przewodnika około 2:27 i swobodne sterowanie przed Kaelem około 2:40.

Cały dialog powinien być zrozumiały bez pomocy dla osoby w wieku około dziesięciu lat. Otwarcie przedstawia rzeczywisty fakt, misję, trzy zasady i pierwsze działanie. Nie próbuje wyjaśnić całej cywilizacji Arki ani całej historii Ziemi. Dokładny scenariusz, czasy i kamera są w dokumencie Zwiastun i prolog — List z Arecibo; ten dokument wyjaśnia jego połączenie z grą.

Scena 1: list z Arecibo

Prolog zaczyna się od rzeczywistego wydarzenia z 16 listopada 1974 r. Arecibo wysyła 1679 jedynek i zer w stronę M13. Gra obrazami wyjaśnia, że był to symboliczny list do gwiazd, nie wezwanie na ratunek ani wiadomość oczekująca natychmiastowej odpowiedzi.

Narracja nie twierdzi, że bity zapisywały «Czy ktoś tam jest?». To pytanie podsumowuje ludzką nadzieję wyrażoną tym gestem.

Scena 2: znaleźć ślad, który wciąż podróżuje

Boja Avenyth wykrywa wiadomość, ale Atlas wyjaśnia, że fala nadal przemierza kosmos. Boja znajduje jej ślad w czasie i przekazuje odkrycie centrali z niemal niedostrzegalnym opóźnieniem. Ten obraz wyjaśnia regułę science fiction bez wzorów i bez przyspieszania ludzkiej fali.

1679 bitów układa się w 23 kolumny i 73 wiersze. Atlas rozpoznaje obraz z liczbami, życiem, DNA, istotą, jej planetami i Arecibo. Nie znajduje nazwy «Ziemia», bo nie była zawarta w wiadomości.

STRAŻNICZKA AVENYTH Nie. Jeden obraz nie wystarczy. Przygotujcie Arkę. Veritas. Aletheia. Podążajcie za sygnałem. Zachowujcie każde odkrycie wraz z jego śladem.

Scena 3: Ziemia

Arka dociera do źródła i poznaje miejscową nazwę. Veritas i Aletheia obserwują naukę, sztukę, opiekę i połączone życia. Potem widzą wojnę, cierpienie, głód obok obfitości i dowody ukrywane dla władzy lub bogactwa.

Nie osądzają całego gatunku jednym zdaniem. Uznają, że teraźniejszość pokazuje wynik, ale nie wyjaśnia, jak te przeciwstawne zdolności zaczęły współistnieć.

ALETHEIA Aby zrozumieć, kim się stali, musimy spojrzeć wstecz.

Zakłócenie usuwa stopień niepewności śladu. Veritas odzyskuje pierwotną warstwę, ale Obskurantystów jeszcze się nie wymienia.

Scena 4: zostać Tracekeeperem

Imię lub pseudonim, awatar i przedział wiekowy wybiera się przed rozpoczęciem sekwencji. Gdy Atlas znajduje pierwsze okno, Veritas i Aletheia patrzą na gracza.

ALETHEIA Nie możemy sami podążać za wszystkimi śladami.

VERITAS Wybierz, kto będzie cię prowadzić.

W rozgrywce wybiera się Veritasa lub Aletheię jako przewodnika w terenie. W trybie jednoosobowym decyduje gracz. W kooperacji zespół dokonuje widocznego wyboru, a twórca pokoju rozstrzyga remis. Interfejs wyjaśnia: «Zawsze podróżuje jedna osoba. Pomoże ci się orientować, ale nie rozwiąże misji za ciebie». Wybór zapisuje się dla kampanii i można go zmienić w Arce między misjami.

Przed przejściem oboje przyjmują ludzką postać terenową. Przemiana nie kopiuje rzeczywistej osoby. W Arce każde nosi jednolity jednoczęściowy kombinezon, ciemnografitowy, matowy, gładki, bez pasów, znaków i kolorowych elementów. Różnią się twarzą, włosami, głosem i ruchem. Przy przekroczeniu progu do Çakmaktepe kombinezon całkowicie znika i zmienia się w miejscowe ubrania wyłącznie ze skór, połączonych paskami lub sznurkami. Dostęp do Atlasu pozostaje ukryty podczas kontaktu. Kael może odczytywać ich spojrzenia i gesty bez ujawniania pierwotnej postaci Avenyth i bez stroju zdradzającego przybyszów z przyszłości.

Wybrana postać przechodzi z zespołem. Druga pozostaje połączona przez Atlas i pojawia się ponownie przy powrotach i zakończeniach.

Dziennik zapisuje trzy proste zasady, które samouczek przedstawia w razie potrzeby, zamiast zatrzymywać scenę filmową kolejnym wyjaśnieniem:

1. Podążaj za śladami.
2. Nie zmieniaj tego, co już się wydarzyło.
3. Nie wymyślaj tego, czego brakuje.

Scena 5: pierwsze stabilne okno

ATLAS Pierwsze stabilne okno. Sarımğara Çakmaktepe. Dzisiejsza Turcja. Rok 9600 przed naszą erą.

Miejsca nie przedstawia się jako początku wszelkiej wspólnoty ani inteligencji. To pierwsze okno tej trasy, które Atlas może otworzyć dzięki wystarczającym śladom. Göbekli Tepe leży około 30 km dalej, mniej więcej osiem godzin pieszo, i będzie późniejszym celem. Korytarz łączy się z poziomem 3D bez widocznego ekranu ładowania, jeśli pozwala na to wydajność.

Scena 6: przybycie do Sarımğary w Çakmaktepe

Ostatni impuls Arecibo zmienia się w uderzenie kamienia, którym Kael poprawia grot włóczni. Tracekeeper i wybrany przewodnik pojawiają się na wzgórzach Anatolii. Przy jaskini widać koliste konstrukcje wykute w skale macierzystej i drewniane słupy podtrzymujące zrekonstruowane zadaszenia. Nie ma filarów w kształcie litery T.

Przejście kończy się nad rzeką zrekonstruowaną na potrzeby grywalnej trasy. Kael siedzi na kamieniu blisko brzegu. Trzyma włócznię, ale nie celuje w gościa. Gracz otrzymuje kontrolę niedaleko niego: pierwszym sensownym działaniem jest podejść i porozmawiać.

KAEL Nie znam was.

WYBRANY PRZEWODNIK Przybyliśmy słuchać.

KAEL Zacznij więc od patrzenia. Moja grupa jest wyżej, przy ogniu. Chodź ze mną, a przedstawię ci ich.

Tytuł pojawia się jako nakładka, gdy gracz odzyskuje pełną kontrolę. Przewodnik pozostaje blisko, ale nie odpowiada za gracza. Między przybyciem a spotkaniem nie ma drugiego wprowadzenia ani ekranu ładowania.

Krótki, przystępny tekst:

Konstrukcje i przedmioty opierają się na Çakmaktepe. Jaskinia, grupa i jej rozmowy to rekonstrukcja na potrzeby gry. Nie wiemy dokładnie, kto tu mieszkał ani co oznaczały czaszki i przedmioty rytualne.

Rzeka, jaskinia Sarımğara i dokładne położenie obozu tworzą grywalną rekonstrukcję regionalnego krajobrazu. Nie przedstawia się ich jako elementów potwierdzonych wykopaliskami w Çakmaktepe.

Scena 7: pierwsze spotkanie nad rzeką

Kael przedstawia się jako opiekun i myśliwy grupy. Mówi krótkimi zdaniami i pyta, zanim coś stwierdzi. Jego pierwsza rozmowa spełnia cztery funkcje:

1. pokazuje, że wciąż nie ufa gościowi;
2. zachęca do patrzenia przed zbieraniem lub odpowiadaniem;
3. wyjaśnia, że grupa jest przy ogniu;
4. proponuje zaprowadzenie gracza, by poznał grupę.

Po zakończeniu rozmowy Kael wstaje i rusza. Jeśli gracz zostaje w tyle, zatrzymuje się i czeka. Nie znika, nie teleportuje się ani nie mówi dalej z niemożliwej odległości.

Scena 8: droga do obozu

Gracz idzie za Kaelem rozpoznawalną ścieżką łączącą brzeg z otwartym placem. Podczas marszu Kael może powiedzieć:

Żyjemy ze zwierząt i dzikich roślin. Zbieramy je i rozcieramy. Wielu ludzi wykuło domy i dużą przestrzeń przy jaskini. Nie zawsze się zgadzamy, ale duża praca wymaga wielu rąk.

Atlas dodaje, nie przerywając marszu:

Archeologia potwierdza domy i specjalne konstrukcje wykute w skale macierzystej. Niektóre osiągają około 16 metrów średnicy. Dokładny sposób organizacji pracy jest nadal badany.

Scena 9: poznanie grupy

Kael prowadzi gracza do ogniska i przedstawia każdą osobę, wymieniając jej imię:

• Tala: dogląda żaru, przygotowuje skóry i pamięta, kto ponosi koszt każdej decyzji.
• Lorn: obrabia kamień, drewno, kość i włókna; uczy się także na nieudanych próbach.
• Sira: zna wiele oznak związanych z roślinami i przyznaje, kiedy jedna nie wystarcza.
• Bora: jest młodym tropicielem uczącym się słuchać strachu bez pozwalania mu decydować za siebie.
• Oru: maluje w jaskini i używa obrazów oraz opowieści, by pomagać grupie pamiętać.
• Kael: chroni grupę, koordynuje wyprawy i wciąż pyta przed podjęciem decyzji.

Tala, Lorn, Sira i Bora pozostają blisko ognia i swoich zadań. Oru pracuje głębiej, zwrócony ku pomalowanej ścianie, z pigmentami na płaskim kamieniu. Nie ma ceramicznych naczyń ani tkanin.

Scena 10: misja przybycia

Po przedstawieniu otwiera się misja 1.0, Paciorki Sarımğary. Ena pokazuje niedokończony sznurek: przygotowuje skromny naszyjnik dla córki Lumy. Daro przyniósł kilka kamieni, a Lorn wyjaśnia, że brakuje czterech małych. Mapa wskazuje wejście do jaskini, krawędź wykutej konstrukcji, miejsce rozcierania i pobliską wychodnię. Gracz znajduje po jednym elemencie w każdej strefie, wraca do Lorna i mu je oddaje. Lorn porównuje kamienie i pomaga technicznie; Ena układa i nawleka naszyjnik, a Luma wybiera nieregularny paciorek, który się nie toczy. Krótka interakcja podsumowuje pracę bez uczenia rzeczywistego obrabiania czy wiercenia kamienia.

Prezentacja zmienia ton, nie cel ani trudność:

• Dzieci: «Znajdź cztery małe kamienie. Oglądaj jedną strefę naraz. Przynieś je do mnie».
• Młodzież: «Znajdź cztery oznaczone kamienie i zanieś je Lornowi».
• Dorośli: «Znajdź cztery małe kamienie w oznaczonych strefach i zanieś je Lornowi».

Atlas wyjaśnia, że kamienne paciorki są udokumentowane w Çakmaktepe, lecz ten naszyjnik, jego odbiorczyni, rodzina i znaczenie są fikcją. Po zakończeniu otwiera się misja 1.1, Święty Ogień.

Swobodne obserwacje krzemienia, ochry, kości, roślin, zwierząt i skał pozostają w Atlasie jako treść poboczna. Każdy opis zaczyna się prostym wyjaśnieniem i pozwala rozwijać temat tylko do granicy wiedzy postaci.

Alfa internetowa zawiera dziesięć głównych przygód połączonych w ciąg. Misję z paciorkami, wybór przewodnika, sceny filmowe i swobodną rozmowę z AI trzeba włączyć do poprawionego wejścia.

Zakończenia aktów

Po 1.3, 1.6 i 1.9 zespół wraca do Arki na mniej niż dwie minuty. Każde zakończenie:

1. porównuje poznaną myśl ze sprzecznością z początkowego przeglądu;
2. pokazuje nowy fragment Zakłócenia;
3. otwiera potrzebę następnego aktu bez streszczania wszystkich misji.

Po 1.10 Veritas i Aletheia przeglądają Pierwszy Zapis Ziemi. Nie zawiera on pełnej odpowiedzi. Zachowuje dowody, wątpliwości i pytania, które inne epoki będą mogły rozwinąć.

ALETHEIA Rozumiemy już trochę więcej: wspólne życie nie zaczęło się od miasta.

VERITAS A dobra odpowiedź nie ukrywa części, której nadal brakuje.

Atlas pokazuje Sumer jako przyszłą zablokowaną trasę.