05 · FOGGARY · ≈400 P.N.E. – 700 N.E.
Linia studni
Studnie i tunele doprowadzające wodę do oazy
Szereg studni umożliwiał drążenie i utrzymanie tunelu doprowadzającego wodę do oazy.
Dokumentacja muzeum · bezpłatna publiczna lektura bez rejestracji.
Wygenerowana rekonstrukcja · Podana hipoteza wizualna
Oznaczona rekonstrukcja wizualna stworzona dla kontekstu muzealnego; nie jest fotografią oryginału ani dowodem dokumentalnym.
Historia i kontekst
Podziemne galerie ujmowały wodę kopalną i prowadziły ją grawitacyjnie ku oazom. Studnie ustawione w linii umożliwiały drążenie, usuwanie osadów i konserwację konstrukcji.
Niedawna synteza odnotowuje ponad 2000 km sieci w Fazzanie i około 100 km² reliktowych pól. Pochodzenie technologii i najwcześniejsze daty pozostają dyskusyjne.
Studnie ustawione w linii umożliwiały drążenie, wietrzenie i czyszczenie galerii o minimalnym spadku. Woda płynęła grawitacyjnie, a konserwacja trwała przez cały czas działania systemu.
Synteza regionalna szacuje ponad dwa tysiące kilometrów sieci. Ta łączna wielkość nie dowodzi jednego projektu państwowego ani jednego systemu pracy.
Co wiemy i co interpretujemy
Przebieg, inwentarze, pola i chronologia użytkowania są opublikowane. Wynalazca, system pracy i kontrola polityczna nie są znane jednakowo dla całego systemu.
Dane katalogowe
- Data narracji
- ≈400 p.n.e. – 700 n.e.
- Miejsce
- Wadi al-Ajal i Fazzan
- Materiał
- Galerie, studnie i kopalna warstwa wodonośna
- Kontekst
- Infrastruktura hydrauliczna
- Odczytanie kuratorskie
- Udokumentowany fakt i jego interpretację przedstawiono osobno w bloku dowodów.
- Zinwentaryzowana sieć
- Ponad 2000 km foggar
- Zasada
- Podziemne ujęcie i przepływ grawitacyjny
- Zakres dokumentacji
- 2 źródła muzealne, dziedzictwa, korpusu pierwotnego lub badawcze dla tego przystanku.
Bliższe spojrzenie
Około 1 min czytania · Sekcje: 1. Dalsza lektura i źródła · bezpłatny dostęp. Odnotowana weryfikacja redakcyjna: .
Cegła pomaga datować wodę
W al-Hatiya przeanalizowano materię organiczną zawartą w obudowie studni foggary z suszonej cegły. Opublikowane datowanie daje dla tego materiału przedział 391–206 p.n.e. To przykład, jak trudną do datowania galerię można powiązać z konkretną próbką jej konstrukcji. Związek cegły, studni i kanału jest ważny: pozwala zamienić widoczną w krajobrazie linię w dowód chronologiczny. Wynik datuje ten element systemu, nie wymagając, aby wszystkie pobliskie galerie miały tę samą datę.
Lokalizacja i terytorium
ZAKRES REGIONALNY
Garama/Jarma · FazzanZnacznik rdzenia miejskiego i korytarza oaz, nie granicy imperium.Źródła i odniesienia
Czy podobała Ci się ta karta eksponatu?
Twoja opinia pomoże nam ulepszyć muzeum. Możesz to zmienić kiedy tylko chcesz.
Ładowanie Twojej oceny…